Moon

Moon

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2007

Οι συνομιλίες, οι ελπίδες, οι χαμένες ευκαιρίες και τα χρόνια που περνούν

Σήμερα είναι Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2007. Ε και;; Τι ξεχωριστό έχει αυτή η μέρα;; Μα η συνάντηση Παπαδόπουλου-Ταλάτ. Μετά την 8η Ιουλίου 2006 οι δύο τους θα τα ξαναπούν. Ουάου... Μα για μισό λεπτό. Ο Τάσος δεν ήταν αδιάλλακτος; Τι έπαθε μετάλλαξη η πεθύμησε τον φίλο του Ταλάτ; Τι έγινε ρε παιδιά ; Η ουσία είναι ότι είμαστε σε προεκλογική περίοδο. Και ο πρόεδρος για να μην τον πούνε αδιάλλακτο είπε να πάει να χάσει 1 ώρα απο την ζωή του να δει τι γίνεται εκείνη η ψυχή ο Ταλάτ.....Και είπε να το κάνει και απόγευμα Σεπτεμβρίου. Δεν μας φθάνει ο σαντανωμένος καιρός, δεν μας φθάνει το δράμα των πυρκαγιών στην Ελλάδα και η εκμετάλλευση απο τους υποψηφίους, παπάδες κλπ έχουμε και αυτό το κουφό event να μας ταράξει την καθημερινότητα μας. Συνομιλίες για το κυπριακό. Ήμουν βρέφος και έφθασα 29 και ακόμα ασχολούνται με το κυπριακό. Ήθελα να ήξερα δεν βαρέθηκαν τόσα χρόνια να κάνουν και να λένε τα ίδια; Στο ίδιο έργο θεατές για τόσα χρόνια. Οι γονείς μου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν με το κυπριακό. Εγώ γεννήθηκα 4 χρόνια μετά την εισβολή σε ένα σπίτι στην πράσινη γραμμή. Και μεγάλωνα βλέποντας φυλάκια, τουρκικές σημαίες. Στην γειτονιά μου πάντα κυκλοφορούν στρατιώτες και στρατιωτικά αυτοκίνητα. Σε περιόδους κρίσεων γινόταν χαμός όποτε οι "αδελφοί" μας απο απέναντι θυμόταν να πυροβολήσουν ένα στρατιώτη. Θυμάμαι τις επετείους της εισβολής μέχρι το 1990 που περνούσαν τα αεροπλάνα κάνοντας επίδειξη δύναμης. Θυμάμαι όταν πήγαινα γυμνάσιο να βλέπω τους αλεξιπτωτιστές να κάνουν επιδείξεις την μέρα του ψευδοκράτους. Θυμάμαι το πόσο φοβήθηκα όταν σκοτώθηκε ο Ισαάκ και ο Σολωμού. Θυμάμαι που διάβαζα προεισαγωγικές αρχαία το 96 Περικλέους επιτάφιο συγκεκριμένα που σφύριζαν τα αεροπλάνα που ήλθαν να κάνουν επίδειξη δύναμης. Και τέλος θυμάμαι το 2003 που άνοιξαν τα οδοφράγματα να βλέπω καχύποπτα τα τουρκοκυπριακά αυτοκίνητα να διασχίζουν την γειτονιά μου. Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου θυμάμαι τις συνομιλίες. Να μην οδηγούν πουθενά. Κυπριανού, Βασιλείου, Κληρίδης, Τάσος και πριν Μακάριος. Και πάντα τα ίδια. Αδιάλλακτος ο Ντενκτάς αδιάλλακτος και ο Ταλάτ. Και να σκεφτείς ότι θέλαμε να φύγει ο Ντεντκτάς για να μπει ο προοδευτικός επαναπροσεγγιστής Ταλάτ. Σκέφτου να μην ήταν αυτό και να ήταν κάτι άλλο. Και σήμερα θα μας πάρουν τα αυτιά για το τι είπαν, τι έκαναν, τι φόρεσαν τι σύμβολα είχαν τα αυτοκίνητα. Όταν όμως σβήσουν τα φώτα οι πρόσφυγες δεν θα πάνε σπίτια τους θα είναι και πάλι στους συνοικισμούς και τις αυτοστεγάσεις. Οι συγγενείς θα ψάχνουν ακόμα τους αγνοουμένους και θα συνεχίσουν να κάνουν DNA test και κηδείες για όσους βρήκαν. Και οι εγκλωβισμένοι θα είναι εκεί στην Καρπασία. Και εμείς θα περνούμε ακόμα τα οδοφράγματα. Ακόμα μια συνάντηση δεν θα βγάλει πουθενά. Και εμείς θα περιμένουμε την επόμενη.....

Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2007

Τα μισισμένα απογεύματα της Τρίτης

Είναι Τρίτη απόγευμα 4 Σεπτεμβρίου 2007. Το ΠΚ άνοιξε χθές και είμαστε σε μια κατάσταση πανικού στην ΒΙΒ. Προσωπικά μιλώντας παρουσιάσεις, χαλασμένα δίκτυα, αργοί Η/Υ κλπ. Μισώ τα απογεύματα της Τρίτης που είναι τα απογεύματα μου. Γίνεται πανικός τα πρωϊνά και συνήθως μέχρι τις 3.00 το μόνο που σκέφτομαι είναι ο ύπνος. Διερωτώμαι πως παλιά έτρεχα στα ιδιαίτερα και είχα τον καθένα στο κεφάλι μου να με ρωτά για την κλίση των ρημάτων της τουρκικής. Υπάρχουν στιγμές που διερωτώμαι για τις αντοχές μου και στιγμές που μου λείπει η τάξη. Ελπίζω τουλάχιστον με τα μαθήματα για τους πρωτοετείς να μου φύγει αυτή η νοσταλγία. Η οποία καταντά μαζοχισμός άμα το σκέφτομαι πιο ψύχραιμα. Βλέπετε όταν θυμηθώ τους ακατονόμαστους μαθητές μου και το τι πέρασα λέω άστο να πάει να χαλιέσαι εσύ για τον κάθε κουρούπετο που νομίζει ότι έχει εξουσία. Απο την άλλη όταν είμαι απόγευμα νιώθω μοναξιά. Συνήθως η βιβλιοθήκη δουλεύει πιο πολύ τα πρωινά και τα απογεύματα όχι και τόσο και επειδή δεν έχει φοιτητή μαζί μου ψυχοπλακώνομαι. Πρέπει να ζητήσω φοιτητή μαζί μου. Ακούω μουσική και παίζω στο νετ. Αν κάποιος μπει στο μσν τότε έχω πολλή όρεξη για κουβέντα. Έχω περάσει απο απόγευμα Τρίτης, Τετάρτης και Πέμπτης. Η χειρότερη όλων ήταν η Πέμπτη γιατί έτρεχα να προλάβω την κίνηση. Η Τετάρτη είναι αδιάφορη ενώ η Τρίτη είναι μεν καλή αλλά μέχρι να την συνηθίσω φθάνουν Χριστούγεννα. Παίρνω άδεια και μετά άτε μέχρι το Πάσχα. Να μου πεις πολύ εγωίστρια δεν είσαι; Άλλοι δουλεύουν καθημερινά ως τις 6.00 όπως για παράδειγμα ο αδελφός μου αλλά τι να πεις έτσι είναι ο ιδιωτικός τομέας. Να διοριστείς καθηγήτρια κυρία μου στις 2.00 να είσαι σπίτι σου και στις 3.00 να ξεκινάς τα ιδιαίτερα μέχρι το βράδυ. Τι να κάνω όμως που η επετηρίδα μας κόλλησε στο 16 και εγώ είμαι το 67. Και μέχρι να διοριστώ θα είμαι στην φάση της εμμηνόπαυσης. Γιατί στα σχολεία μας δεν λένε ποτέ τι εστί επαγγελματικός προσανατολισμός. Και όλοι διαλέγουμε τα πιο κεκορεσμένα επαγγέλματα. Πάντως αν ήμουν τώρα μαθήτρια και έπρεπε να επιλέξω θα σπούδαζα νέες τεχνολογίες, Η/Υ κλπ που είναι και του μέλλοντος. Οικονομικά και ελεγκτικά δεν μπορώ θα ήμουν άσχετη και κακή υπάλληλος. Ουσιαστικά όντας μια διχασμένη προσωπικότητα δεν ξέρω τι θέλω. Μου αρέσει η μετάφραση μεταφράστρια δεν έγινα, μου αρέσει η διδασκαλία όχι όμως γενικά της τουρκικής, της λογοτεχνίας και μάλιστα της Τουρκοκυπριακής αλλά και πάλι δεν μπορώ να διδάξω στα σχολεία με την σημερινή κατάσταση που επικρατεί. Αλλά δουλεύω στην ΒΙΒ. Υπάρχουν μέρες που μου αρέσει η δουλειά μου. Άλλες μέρες την μισώ και ειδικότερα τις Τρίτες. Αχ αυτά τα μισισμένα απογεύματα της Τρίτης μου δίνουν στα νεύρα. Αλλά ευγνωμωνώ απο την άλλη τον Θεό που έχω μια μόνιμη δουλειά σε αντίθεση με άλλα παιδιά που βασανίζονται. Μέχρι να έλθει και εμένα η ώρα μου να περάσω το κατώφλι εξόδου όπως έκαναν τόσοι και τόσοι συνάδελφοι μου. Δεν πειράζει μέχρι να έλθουν τα καλύτερα θα περάσουμε............Προς το παρόν ζω ακόμα ένα βαρετό, μισισμένο απόγευμα Τρίτης στο Αμαράλ........

Δίκτυο Αμαράλ σας αποσυνδέει απο την τεχνολογία, η ιστορία του χαλασμένου υπολογιστή και του αργού δικτύου

"Διαταράσσεις την ομαλή λειτουργία του δικτύου".......Αυτό μου είπε τις προάλλες ο τεχνικός και απόμεινα να τον κοιτάζω με απορία. "Εγώ;"Ναι μου απάντησε και μου έκανε ολόκληρη διάλεξη για το τι μπορεί να συμβαίνει που το σύστημα δεν δουλεύει. Και ότι μάλλον φταίει η κάρτα του δικτύου του υπολογιστή μου.Ουάου. Απο τότε που ήλθα στην Τουρκολογική αυτό γίνεται. Μονίμως το δίκτυο έχει πρόβλημα. Και μονίμως φταίει ο καταραμένος ο υπολογιστής μου. Και πάντα γίνεται χαμός για να αλλάξει κάτι. Παλιά δεν μπορούσα να ανάψω ραδιόφωνο μέσω του υπολογιστή γιατί κολλούσε το σύστημα. Κάθισε η ΥΠΣ να παρακολουθεί το δίκτυο για να καταλήξει ότι δεν φταίει η γραμμή, δεν φταίει το δίκτυο αλλά ο ταραμένος υπολογιστής μου. Σήμερα που λέτε ήλθε η κοπέλα να αλλάξει την κάρτα του υπολογιστή. Έβγαλε τις βίδες αλλά δεν μπόρεσε να τον ανοίξει. Δύο ώρες αγωνιζόταν.Τελικά έφυγε με την υπόσχεση να έλθει αργότερα. Και προσωπικά δεν με νοιάζει και τόσο αλλά το σύστημα δεν κινείται, ούτε εγώ ούτε η Φρόσω δουλεύουμε απλά παίζουμε για να περάσει η ώρα. Το αστείο είναι ότι σήμερα είναι το πρώτο μου απόγευμα και ότι αν δεν έχω σύστημα ως τις 6 υπάρχει περίπτωση να αυτοκτονήσω χωρίς να κάνω τίποτα. Επίσης αν έλθει χρήστης θα γίνουμε ρεζίλι γιατί μέχρι να φθάσω στον δανεισμό θα θέλω κανένα 10λεπτο. Μου αρέσει πάρα πολύ η τεχνολογία όμως με εκνευρίζουν τέτοιες καταστάσεις(laptop, ipod, ADSL512,wireless labtop o brother κλπ). Και βασικά όταν δεν μπορώ να δουλέψω επειδή είμαι πολύ ενεργητικό άτομο τρελαίνομαι. Τώρα σκέφτηκα δεν γράφω τίποτα στο μπλοκ να περάσει και η ώρα. Υπολογιστής, δίκτυο, σέρβερ ΥΠΣ, Γραφείο Υποστήριξης Πληροφορικών Συστημάτων Βιβλιοθήκης. Ειδικά με τους δεύτερους είμαστε σε καθημερινή επικοινωνία. Μόλις βλέπουν τον αριθμό μου είμαι σίγουρη ότι καταριούνται την ώρα και την στιγμή που με γνώρισαν και που έμπλεξαν μαζί μου. Δεν φταίω όμως το ορκίζομαι. Με έστειλαν στην εξορία και ότι γίνει πρέπει να το αντιμετωπίζω μόνη μου. Δεν έχω γνώσεις επιδιόρθωσης Η/Υ. Τι να τους πω και εγώ η καημένη; Αφού είναι η δουλειά τους. Και εξάλλου τι φταίω εγώ που όλα εδώ μέσα είναι παλιά; Δεν τους κατηγορώ απλά το Αμαράλ δεν είναι και το κέντρο τεχνολογίας. Μάλλον μας αποσυνδέει απο την τεχνολογία. Το μόνο που μπορώ να πω είναι Αντώνη, Μιχάλη, Γιάννα,συγγνώμη αλλά είναι υπεράνω των δυνάμεων μου. Δεν φταίω που όλα χαλούν μαζικά. Στο κάτω κάτω εγώ προσπαθώ να κάνω την δουλειά μου και εσείς την δική σας. Μην με ξεχάσετε όμως σήμερα γιατί ήδη είμαι σε κατάσταση πανικού. Και γιατί είναι και το πρώτο μου απόγευμα...Hasta la vista και ΑΕΛ για πάντα.(άσχετο όμως είναι για την Φρόσω)...

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2007

Λευκωσία by night,σούπερσταρ,celebrities και ψώνια

Λευκωσία. Η πόλη που μεγάλωσα. Για εμένα μια απο τις πιο όμορφες πόλεις του κόσμου. Μου αρέσει αλλά υπάρχουν και πολλά πράγματα που μου την δίνουν.. Καταρχήν όταν είναι να βγω έξω το βράδυ. Νευριάζω αφάνταστα. Δεν μπορείς να πας κάπου να κάτσεις ειδικά αν είναι Σάββατο βράδυ χωρίς να έχεις κράτησεις. Ξέρετε επειδή είμαστε υπερπληθυσμός και έχουμε τους τεράστιους χώρους διασκέδασης. Η ατάκα έχετε κράτηση μου δίνει στα νεύρα. Δηλαδή αν δεν έχω κράτηση ρε φίλε δεν μπορώ να πω. Στην Ελλάδα γιατί μπαίνω στα πιο ιν κλαπ χωρίς κράτηση;;; Τι διάολο στην Ελλάδα είμαι οκ να μπω στην Κύπρο όχι;;;;; Και άμα ανοίξει ένα νέο κλαπ η καφέ στην Λευκωσία για να βρείς κράτηση πρέπει να σε κανονίσει ο κουμπάρος, του ανιψιού της μάνας σου του οποίου ο κουνιάδος έχει μια κόρη της οποίας ο γιος είναι πορτιέρης στο ιν κλαπ. Έλεος!!! Η τελευταία μου εμπειρία ήταν σε ένα νέο ιν καφέ της Λευκωσίας όπου έκανα το λάθος να παραγείλω φρουτοσαλάτα. Η φρουτοσαλάτα ήλθε με 45 λεπτά καθυστέρηση και σαν να μην έφτανε αυτό η πανέξυπνη γκαρσόνα έσπρωξε το ντελικάτο ποτήρι το οποίο έγινε θρύψαλα.Ευτυχώς που δεν μας βρήκε κανένα στο δόξα πατρί να τρέχουμε. Και σαν να μην έφθανε αυτό όταν ζητήσαμε λογαριασμό χρέωσαν δύο φρουτοσαλάτες. Έλεος........Το άλλο κουφότερο ήταν χθές που θέλαμε να πάμε για ποτό μετά τα κινέζικα. Και μας λένε σόρρυ είναι μόνο με κρατήσεις. Ε και σιγά το Χόλλιγουντ. Γιατί ξέρετε πιο είναι το θέμα. Αυτοί που πάνει σε αυτά τα κλαπ και καφέ οι πλείστοι θεωρούν ότι είναι οι γκράντ σούπερ σταρ σελέπριτις και θεοί της εποχής τους......Λες και άμα δω στο τάδε κλαπ το Γιάννο, τον Ανδρέα, τον Μάριο ή τον Αντώνη και είναι θαμώνες αποκτούν αξία(τυχαία η επιλογή των ονομάτων μην με βρίζετε παιδιά και μην βαράτε). Και αν κάποιος απο αυτούς ξέρει κάποιον ή δουλεύει στα κλαπ ακόμα καλύτερα για να σε κανονίσει. Έχουμε καβαλήσει το καλάμι λες και είμαστε στο Χόλλιγουντ. Τι να πω και εγώ με αυτά που βλέπω. Ευτυχώς στα 29 μου δεν με νοιάζουν τα κλαπ προτιμώ καλό φαγητό με φίλους και κουβεντούλα.Και άμα θέλω κλαπ πάω στα γνωστά γνώριμα στέκια.Κάθε ψωνάρα που πιστεύει ότι είναι ιν φοράει το ακριβό ρούχο ή τζην (πάντα απο σχεδιαστή), τα ακριβά παπούτσια και την τσάντ γνωστού οίκου αν είνα γυναίκα. Οι άντρες απο την άλλη φοράνε πουκάμισα με σηκωμένους τους γιακάδες για να φαίνεται ότι είναι μάρκας. Επιδεικνύουν το τελευταίας τεχνολογίας 3G κινητό. Και φυσικά παρκάρουν έξω από το καφέ η κλαπ με το πανάκριβο αυτοκίνητο. Δεν λέω υπερβολές αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν έχω άδικο έσι είναι. Καλή ώρα έπρεπε το περασμένο Σάββατο στις 25 να ακούσω την Πωλίνα αλλά ας είναι είδα τι στο καλό ήταν το πιο ιν κλαπ της πρωτεύουσας. Τώρα τους ποιούς είδα στο κλαπ δεν λέγεται όλο τον καλό τον κόσμο. Σε σημείο που διερωτόμουν που μπήκα σε κλαπ η σε καμιά ταβέρνα.(Δεν υποτιμώ τις ταβέρνες).. Για να σοβαρευτούμε λίγο ρε παιδιά... Δεν είμαστε ούτε σούπερσταρ ούτε σελέπριτι ούτε ψώνια. Όμως είμαστε απλοί άνθρωποι για αυτό ας τον ξανασκεφτούν αυτοί που έκαναν τα κλαπ και τα καφέ άβατα για λίγους... με κράτηση. Δηλαδή φθάσαμε στο σημείο ακόμα και η διασκέδαση μας να είναι προγραμματισμένη και κουρδισμένη. Την τάδε ώρα στον τάδε τόπο. Έλεος.......Αυτή είναι η κυπριακή πραγματικότητα.

Η Εμινέ, η Χαϊρούν, ο στρατός τα τσαντόρ και άλλες ιστορίες

Είναι Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2007. Ο Αύγουστος έφυγε τελειώνοντας ουσιαστικά το καλοκαίρι έστω και τυπικά. Ένας Αύγουστος περίεργος γεμάτος πίκρα που μας άφησε κυριολεκτικά καμένη γη στην Ελλάδα που ζει λες και δεν συνέβει τίποτα σε προεκλογική εκστρατεία. Είναι η πρώτη Κυριακή που δεν έτρεχα στο Sunrise, στο Κώνο, στο Yianna Marie,στην Villa al Muna. Για εμένα επίσημα το καλοκαίρι τελείωσε. Μετά τον πρωϊνό μου καφέ στο Μόντο με την Φρύνη που ετοιμάζεται για την Αγγλία πήρα τις εφημερίδες μου και κάθισα στο σπίτι να μελετήσω με συνοδεία καφέ. Οι πυρκαγιές στην Ελλάδα αποτελούν το κύριο θέμα της ειδησεογραφίας. Διαβάζω πρώτα αυτά και μετά για να εξασκήσω και το ρημάδι το επάγγελμα (τι στο καλό 11 χρόνια σπουδάζω, πτυχίο, μάστερ και ευελπιστώ σε 2 μήνες και το διδακτορικό) βλέπω τις αναλύσεις για την Τουρκία. Πήρε κανείς χαμπάρι τι έγινε;;;; Στις 27 Αυγούστου έγινε μια κοσμοϊστορική αλλαγή. Ο Αμπντουλλάχ Γκιούλ έγινε ο πρώτος ισλαμιστής πρόεδρος της χώρας κόντρα στο στρατοκρατούμενο, φιλοκεμαλικό κοσμικό καθεστώς της Τουρκίας. Να σας πω την αλήθεια επειδή η ειδίκευση μου ήταν λογοτεχνία ποτέ δεν ασχολούμουν ιδιαίτερα με τα πολιτικά. Επειδή όμως είχα υποχρεωτικά μαθήματα ιστορίας αναγκαστικά διάβαζα και ιστορία. Ο Μουσταφά Κεμάλ λοιπόν ήθελε να αποκόψει την Τουρκία απο το ισλαμικό της παρελθόν. Για αυτό προχώρησε σε μεταρυθμίσεις. Απογόρευσε το φέσι,το τσαντόρ, έκλεισε τους τεκκέδες (τα ισλαμικά μοναστήρια), απαγόρευσε την λειτουργία των δερβισικών ταγμάτων, άλλαξε και την γραφή απο αραβική σε λατινική.Η Τουρκία απο το 1922-1938 έζησε μια περίοδο κοσμοϊστορικών αλλαγών. Με τον θάνατο του όμως φρόντισε να αφήσει διαδόχους. Το κόμμα του το Ρεπουπλικανικό Λαϊκό Κόμμα μέχρι την δεκαετία του 1950 ήταν πρώτο κόμμα. Έφτιαξε και μια ιδεολογία με 6 αρχές (τις οποίες ποτέ δεν θυμάμαι λαϊκισμός, εθνικισμός, κρατικισμός, κοσμικότητα, επαναστατικότητα κάτι ξεχνώ αλλά δεν πειράζει). Και μετά απο το 1950-1960 κυβερνά την χώρα ο Μεντερές. Ο Μεντερές τα έβαλε με τον στρατό και κατέληξε να κρεμμαστεί στο Ιμραλί (νήσο των σκύλων μετά την δίκη στο Γιασί Αντά , για την ιστορία εκεί κρατείται ο Οτζαλάν). Και ο στρατός έκανε για πρώτη φορά πραξικόμημα. Βασικά απο τότε ο στρατός κάθε δεκαετία έκανε και ένα πραξικόπημα. Μετά στην δεκαετία του 1970 την πλήρωσε ο Ντεμιρέλ γιατί τότε κυβερνούσε με τον ισλαμιστή Ερμπακάν. Στην δεκαετία του 1980 ανέλαβε ο στρατηγός Εβρέν. Μετά εμφανίστηκε ο μεταρυθμιστής Οζάλ που πέθανε χωρίς να ολοκληρώσει το έργο του. Στην συνέχεια στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ήλθε η Τσιλέρ να κυβερνήσει με τον Ερμπακάν όμως ο στρατός διαλύει το κόμμα του κάτι στέλνει και τους 2 στο σπίτι τους. Και το 2000 έρχεται ο Σούπερ σταρ Ερντογάν. Βγαίνει δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης γυρίζει τις φτωχογειτονιές κατά την διάρκεια του Ραμαζανιού και παίρνει φαγητό κατά την ώρα του ιφτάρ(οι μουσουλμάνοι στο ραμαζάνι δεν τρώνε όλη μέρα τίποτα μετά τις 5 που ο μουεζίνης κάνει την προσευχή του είναι η ώρα του ιφτάρ η ώρα που τρώνε). Είναι ένας φτωχός άνθρωπος που παίρνει την εξουσία με έντονες ισλαμικές καταβολές. Θα φυλακιστεί και μετά πανηγυρικά θα γίνει αρχηγός του ισλαμικού κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ενώ θα γίνει πρωθυπουργός. Κατα καιρούς τα βάζει με τους στρατιωτικούς αλλά χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Είναι ο πρωθυπουργός που κατά την διακυβέρνηση του άνοιξαν τα οδοφράγματα στην Κύπρο. Κατά την διάρκεια της θητείας του επίσης παρουσιάστηκε το σχέδιο Ανάν. Και ερχόμαστε στο σήμερα. Ο Ερντογάν που λέτε προκηρύσσει εκλογές αφού η πρόταση του για να αναλάβει ο Αμπντουλλάχ Γκιούλ πρόεδρος απορρίπτεται. Όχι μόνο δεν το βάζει κάτω αλλά βγαίνει απόλυτος νικητής με σχεδόν 50%. Και ο Γκιούλ γίνεται πρόεδρος κάτι που δαιμονίζει τους στρατιωτικούς που δεν μπορούν να κάνουν και πολλά πράγματα. Ο κουμπάρος του Καραμανλή είναι η μεγαλύτερη προσωπικότητα της Τουρκίας. Ο πολύς και σκληρός αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων Γιασάρ Μπουγιουκανίτ υποχωρεί. Στην δεξίωση για την μέρα της νίκης (όταν οι ορδές του Κεμάλ κατέλαβαν το 1922 την Σμύρνη-αυτό το πράμα όποτε αυτοί γιορτάζουν να έχουμε εμείς αποφράδα ημέρα μου δίνει στα νεύρα) που γίνεται σε στρατόπεδο καλεί τον Γκιούλ μόνο του χωρίς την γυναίκα του. Ο λόγος. Η Χαιρούν Γκιούλ φοράει μαντήλα. Ε και πάρακατω; Στην Τουρκία η μαντήλα είναι ισλαμικό σύμβολο. Άσχετο αν είναι Burberry ή Loui Vouitton......Έτσι η Χαιρού Γκιούλν μαζί με την Εμινέ Ερντογάν κάθονται στο σπιτάκι τους ενώ οι άντρες τους νταραβερίζονται με τους στρατιωτικούς. Όμως οι εμπνευσμένοι δημοσιογράφοι μας σχολίαζαν την εμφάνιση της κυρίας Μπουγιουανίτ...Και τώρα λοιπόν το τσαντόρ δημιουργεί αφορμές για πολιτικές αναλύσεις του στυλ θα αλλάξει ενδυμασία και στύλ η κυρία Χαϊρούν και η κυρία Εμινέ;;;;;Μπα δεν νομίζω. Η ουσία είναι απο την στάχτη των πυρκαγιών στην Ελλάδα τώρα ασχολούμαστε με τα ρούχα της Χαϊρουν και της Εμινέ....Και εν μέσω αυτών ακούμε της δημοκρατικές δηλώσεις Χριστόφια "ο λαός θα σε τιμωρήσει κύριε Λιλήκα". (Όπα ρε μεγάλε ο Λένιν και ο Στάλιν πέθαναν, τι λές φεύγει αύριο για Σιβηρία;;; Η μήπως θα κάνεις ότι έκανες στην δεκαετία του 1990 με Φάντη, Ζιαρτίδη κλπ) Έπαθα κάτι η μήπως δεν ζούμε στο 2007 εκτός αν βέβαια ο Χριστόφιας ζει στην δεκαετία του 1990 και στην περεστρόικα... Και δώστου να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας ο Αναστασιάδης που μαλώνει με τον Ομήρου και τον Συλλούρη (Συλλούρης=Σούπερμαν νομίζει βέβαια). Άτε να πέσει καμιά βροχή να ηρεμήσουμε γιατί δεν μας βλέπω καλά. Άτε και να πάρω τις δωρεές να αρχίσω δουλειά σε συνδυασμό με τα μαθήματα να ηρεμήσω. Γιατί αλλιώς με τις κούτες θα κουβαλώ τα λεξοτανίλ απο την Θεσσαλονίκη. Άτε και καλό χειμώνα να έχουμε. Και τα μυαλά στο κεφάλι όχι στα κάγκελα. Καλή επιτυχία στην ΑΕΛ(άσχετο εντελώς αλλά πάει για την Φρόσω)......